De spanning was de afgelopen weken al om te snijden, maar afgelopen zaterdag volgde dan eindelijk de ontknoping van een ongekend spannende titelstrijd in de Hoofdklasse. Drie ploegen die elkaar geen duimbreed toegaven. Het scenario vooraf? Met nog 1 wedstrijd te gaan alle drie exact evenveel punten; alleen een minimaal verschil in doelsaldo scheidde de teams van elkaar. FC Driebergen stond slechts 2 doelpunten achter op beide concurrenten, die ook allebei nog een uitwedstrijd voor de boeg hadden. Gelukkig hadden onze mannen 1 strategisch voordeel: zij mochten als allerlaatste aan hun wedstrijd beginnen. Thuis op sportpark De Woerd moesten ze het karwei dan afmaken. Maar voordat de bal überhaupt rolde in Driebergen, waren er al belangrijke ontwikkelingen elders in de competitie.
Al vroeg in de ochtend werden de eerste FC Driebergen-spionnen gesignaleerd in Zeist, waar Saestum het opnam tegen concurrent Brederodes. De waarnemers arriveerden al rond 08.00 uur en zagen een wedstrijd waarin Brederodes weliswaar de bovenliggende partij was, maar moeite had om afstand te nemen. Uiteindelijk trok Brederodes met 5-6 wel aan het langste eind waardoor zij op 12 punten eindigden met een doelsaldo van +10.
Om 10.00 uur vertrok een tweede delegatie richting Nieuwegein. Daar speelde Parkhout tegen de andere concurrent: FC De Bilt. Ook daar leek de spanning zijn tol te eisen. FC De Bilt kwam daar zelfs op achterstand, maar wist uiteindelijk toch met 2-4 te winnen. Daardoor sprongen zij op basis van één doelpunt verschil over Brederodes heen in de stand.
Toen de JO12-1 van FC Driebergen om 11.15 uur aftrapte tegen DVSU, wist de technische staf precies wat de opdracht was: winnen met vijf doelpunten verschil. Er werd besloten deze informatie niet met de spelers te delen, zodat zij zich volledig op hun eigen wedstrijd konden richten. Een uitstekend plan… ware het niet dat het nieuws als een lopend vuurtje de kleedkamer al had bereikt.
Kampioensstress
De waarnemingen in Zeist en Nieuwegein bevestigden bovendien het bestaan van een bekend voetbalverschijnsel: kampioensstress
Voor de lezers die hier nog niet bekend mee zijn volgt een korte uitleg. Kampioensstress treedt op wanneer een ploeg plotseling beseft dat er daadwerkelijk iets te winnen valt. Simpele passes worden ineens lastig, open kansen lijken kleiner dan normaal en spelers beginnen ongemerkt meer met standen en rekensommen bezig te zijn dan met voetbal. Dit is overigens niet iets waar alleen jeugdvoetballers last van hebben. Zelfs grote clubs kunnen er mee worstelen. Neem Arsenal. Jarenlang leek de Londense topclub steeds op het verkeerde moment last te krijgen van dit hardnekkige verschijnsel. Zodra de titel in zicht kwam, werden wedstrijden ineens spannender, kansen kleiner en tegenstanders een stuk vervelender. Meerdere keren stond Arsenal er uitstekend voor, maar ging de titel alsnog naar een concurrent. Het bewijs dat kampioensstress geen leeftijd kent. Gelukkig is er ook goed nieuws: het is een aandoening die te genezen is. Daarover later meer…
5 doelpunten verschil winnen
Waar die wetenschap voor sommige spelers motiverend kan werken bleek dat voor de meeste spelers toch echt te zorgen voor spanning en verkramping. Dit was direct te merken op het veld. FC Driebergen opende slordig en zag in het eerste kwart de nodige kansen in rook opgaan. DVSU liet vervolgens zien hoe efficiënt voetbal kan zijn. Uit twee snelle uitbraken scoorden de bezoekers tweemaal: 0-2.
De opdracht leek ineens bijna onmogelijk. Om kampioen te worden moest Driebergen nu minimaal zeven keer scoren. Een loodzware opgave, zeker na het missen van zoveel opgelegde kansen. Maar de JO12-1 weigerde de handdoek in de ring te gooien. Met een flinke dosis karakter werd nog voor het rustsignaal orde op zaken gesteld: 2-2! Het geloof was weer helemaal terug.
Na rust verscheen een compleet ander FC Driebergen op het veld. Het team gooide alle schroom van zich af: de ploeg speelde ineens met hernieuwde energie en vol overtuiging. Eindelijk werd de voorsprong gepakt en de JO12-1 rook bloed. De ene aanval volgde de andere op en de doelpunten begonnen te vallen. Onder luid gejuich van het publiek liepen ze uit naar een comfortabele 6-2 voorsprong aan het einde van het derde kwart.
Nog één kwart. Nog één doelpunt
Het kampioenschap lag binnen handbereik.
Maar zoals zo vaak in een echte thriller, volgde er nog een onverwachte wending. Een vrije trap van DVSU ter hoogte van de middenlijn lijkt ongevaarlijk. De speler geeft een hoge voorzet richting ons doel. Verblind door de felle zon kan onze keeper de bal niet goed inschatten. De bal lijkt in eerste instantie over te gaan maar valt toch pardoes binnen: 6-3
Zou het dan toch nog misgaan? Wordt de titel dan toch nog verspeeld? Het Arsenal-scenario?
Eerste titel in 22 jaar
Arsenal begon ook dit Premier League-seizoen weer ijzersterk. In oktober werd de koppositie veroverd en vervolgens werd deze lange tijd niet meer afgestaan. Meer dan 200 dagen zou Arsenal aan kop blijven en mochten ze hopen op de eerste landstitel sinds 2004. Toen nog met sterren als Henry en Bergkamp in de gelederen. Maar met de eindstreep in zicht haperde de motor weer als vanouds, de kampioensstress slaat toe en er worden punten verspeeld. In april wordt verloren tegen titelconcurrent Manchester City en de koppositie verspeeld (op doelsaldo) Het trauma leek zich te herhalen. Echter won Arsenal alle resterende wedstrijden zonder ook maar een doelpunt tegen te krijgen. City bezweek juist onder de druk en morste punten waardoor de titel uiteindelijk toch naar Arsenal ging. Met slechts 27 doelpunten tegen stond de verdediging als een huis. Echter van de 71 gemaakte doelpunten werden er 25 uit een standaardsituatie gemaakt.(35%) Van die 25 kwamen er 19 voort uit een hoekschop, een nieuw record. Dit was het grote wapen van Arsenal en heeft hun de titel dit jaar gebracht.
Spannend tot de laatste seconde
Met nog enkele minuten op de klok zette FC Driebergen alles op alles. Langs de lijn leefde iedereen mee. Ouders, familieleden en supporters moedigden de ploeg massaal aan. De jongens gaven niet op en bleven knokken voor iedere meter. Er werden kansen gecreëerd maar helaas wilde de bal er niet (helemaal) in. De druk bleef aanhouden en als de bal er niet op een normale manier in wil dan maar uit een standaardsituatie moeten de jongens van FC Driebergen gedacht hebben.
De beloning volgde uit een hoekschop. Een goed genomen corner richting tweede paal wordt op prachtige wijze binnengekopt: 7-3! Een belangrijke goal. De marge was weer vier doelpunten. Volgens sommige zelfbenoemde rekenexperts langs de lijn zou dat inmiddels voldoende moeten zijn voor de titel, maar niemand wilde afhankelijk zijn van ingewikkelde doelsaldoberekeningen.
Voor de zekerheid moest er gewoon nóg eentje bij.
En dat gebeurde.
Vlak voor het laatste fluitsignaal viel ook de 8-3. Op dat moment wist iedereen genoeg. Toen de scheidsrechter affloot, barstte het feest los op sportpark De Woerd.
Na een zenuwslopende titelrace, een spectaculaire comeback en een onvergetelijke slotfase mocht de JO12-1 van FC Driebergen zich eindelijk kronen tot:
KAMPIOEN VAN DE HOOFDKLASSE!
Een geweldige prestatie van spelers, trainers en alle betrokkenen. Gefeliciteerd jongens, jullie hebben er een seizoen van gemaakt om nooit te vergeten!
