Sir Alex Ferguson omschreef de rolverdeling op het veld ooit als: aanvallen winnen wedstrijden, verdedigingen winnen titels.
Na de Bayern-Atletico aanpak van vorige week uit bij Buitenboys (3-4 eerste helft, 0-0 tweede helft) werd duidelijk dat een resultaat uit het vuur slepen nog steeds tot de mogelijkheden behoorde van Zondag 2, een team dat jarenlang menig tegenstander tot wanhoop dreef met de Bussen van Mourinho Parkeren.
Een doelpunt maken is nog steeds het moeilijkste wat er is en een achterstand goedmaken kost zoveel gezamenlijke inspanning dat de meeste ploegen, Van Premier League tot kelderklasse West II, hun defensies beter op orde kunnen hebben dan te gokken op wat opportunisme in de voorhoede.
Dit klinkt als vloeken in de kerk, want juist de Hollandse School stond garant voor aanvallend spektakel, een benadering van het spel dat werd gedeeld met de Braziliaanse dribbelkoningen van weleer. Maar het succes van Oranje (verliezend WK-finalist 2010) en dat van de Selecao (Wereldkampioen in 2006) kennen eenzelfde levensloop; sindsdien geen prestaties meer om over naar huis te schrijven.
Alleen Cruijff-adepten laten hun teams nog sprankelen en flitsen (Barca, PSG, ManCity, Bayern), de rest van de clubs laat toch de data spreken: Moneyball doet uiteindelijk ook haar intrede in de voetbalsport. Opvallend eigenlijk dat de Grootse Sport ter Wereld, waar de Moneytrain al decennia lang voortraast, de toepassing van getallen eigenlijk alleen voor de transfersommen toestond, maar dat is een ander verhaal.
Met Andor onder de lat, Marin en Jeroen in het centrum en Martijn en Willem op de backs groef de verdediging de laatste linie. Met Maarten op links en Mau en Arjan centraal mocht Thijmen op rechtshalf zich wel wat aanvallende frivoliteiten permitteren. De aanvallers Lambert en Tim konden een dergelijke geste wel waarderen, want het kon wel eenzaam worden in de spits.
Thijmen dus, die na een half uur als een Tasmaanse duivel over rechts scheerde, drie man als een piktol achter zich liet en op de rand van het strafschopgebied met veel geweld naar de grond werd gehaald. Zo’n vrije trap is wel aan de bielzen van Mau besteed en de krul om de muur vond het net: 1-0.
Dat is kaassie voor thuisploeg, dat een fanatiek spelend Hoogland moest zien te neutraliseren, en dan helpt een voorsprong. De bussen konden hun parkeervak in en de aanvallen over de flanken werden telkens, al duurde het voor het gevoel soms lang, gesmoord.
Andor had er zin in en stond geen bezoedeling van zijn doel toe, Marin en Jeroen opereerden als twee libero’s, om de beurt in de dekking van de spits of rugdekking gevend aan de backs. Maarten fungeerde als stofzuiger, Arjan als kruimeldief en Mau nam de spelverdeling voor zijn rekening. Thijmen hinkte zichzelf aangeslagen naar de rust en Lambert en Tim deden vuil meterwerk, want Lambert wist het al wel: een 1-0 voorsprong betekent maar zo dat het sleuren wordt tot het eindsignaal.
Tijdens de ranja in de rust zorgde Fred – linksbuiten(dienst) en ceremoniemeester voor bingo’s en jubilea – voor wat geestelijke ontspanning (Maarten kreeg een stofzuiger, Lambert een trekker (om over te halen)) en de backs pakten de bank voor verse krachten Sjors en Edward. Thijmen wisselde voor Erwin.
Met Erwin op rechtshalf kwam er nog meer defensieve kracht op het middenveld en moesten Lambert en Tim het maar uitzoeken in de voorhoede. Een ontbijtje met echte boter kan voor hun geen kwaad, want de onderlinge afstemming qua looplijnen hield nog niet over.
De batterij van Mau was na een uur leeg en hij werd vervangen door Sander. Hierdoor schoof Marin naar het middenveld, waar hij wederom een onneembare horde bleek.
En zo beukte Zondag 2 zich naar het einde, daar waar de frustraties van de onmacht zich opbouwde bij Hoogland. Tien minuten voor tijd vergaloppeerde de bezoekende rechtsbuiten zich aan Andor, door hem na te trappen terwijl Andor de bal uit de lucht plukte. Het verbale opstootje dat daarop volgde kon toch niet los worden gezien van de arbitrale beslissing om het hele incident maar af te doen met slechts een vrije trap. Maarten en Tim werden gewisseld voor Thijmen en Fred.
Fred? Jaja, de geniale krijtlijnkoning van weleer, de sterrenstofstrooier, de fonkelende linker van Zondag 2, van CDN, van Driebergen, van Nederland eigenlijk. Eén van de drie kandidaten die zou opstaan als in het spelprogramma Wie-van-de-Drie de vraag zou worden gesteld wie de beste linksbuiten ooit is, terwijl de twee andere stoelen in de studio door Rob Rensenbrink en Piet Keizer zouden worden bezet. Die Fred dus. Uit diens eerste balcontact had Arjan kunnen scoren, maar het mocht niet zo zijn.
- zege, en een oud-speler van NAC zag dat het goed was.
14