Een weergaloze wedstrijd hebben we afgelopen week getrakteerd gekregen in de halve finales van de Champions League. PSG-Bayern München was een potje voetbal op het allerhoogste niveau. De buitenspelers maakten het verschil, genoot zelfs de Kromme na in zijn column in het AD. Wie er niet had genoten moest men met een lampje zoeken, zou je denken. En toen kwam Simeone met de volgende observatie: als je 5 doelpunten tegen krijgt, kun je moeilijk spreken van een goede wedstrijd. Atletico Madrid speelde de avond erna 1-1 gelijk tegen Arsenal.
Was Simeone een azijnzeiker? Misschien. De puristen onder ons zien voetbal als een spel dat met zoveel mogelijk doelpunten, zoveel mogelijk acties, zoveel mogelijk snelheid en dito hoogstandjes wordt gespeeld. De trainers met bekers in hun handen zijn echter vaak types die onder de streep kijken: hoe maak ik de meeste kans om te winnen?
(Klinkt allemaal weer reuze interessant, Judge, maar wanneer belanden we in de voetbalmetropool Almere, waar de Buitenboys al aan de warming up bezig waren toen Zondag 2 zichzelf piepend en krakend uit de auto hees?)
Nu.
De wedstrijd tegen Buitenboys liet zich vangen in twee foto’s, gemaakt door vlaggenist in opleiding, onze eigen Henk, maar volgens Kees was hij nog niet helemaal scherp (Henk was de enige die onderweg naar Almere een flitser langs de vangrail niet had opgemerkt). Het verhaal erbij volgt hieronder.
Zonder Fred, Roy, Koen, Brinkie, Lambert, Sander, Stol en Jeroen moest er wat bij geleend worden. Gelukkig waren een paar jonge honden bereid om de nachtrust wat in te korten, hetgeen Mau, kersvers omhoog gekomen van een knieval voor Cupido, de mogelijkheid gaf om twee scenario’s te schrijven.
De wedstrijd werd aangevangen met een Pruisisch strijdplan: 4-1-5. Andor onder de lat, libero Marin met Sjors, Sander V. en Willem in de defensie, daarvoor Mau als Dreh-und-Angelpunkt, met voor zich een vijftal vrijwel losgeslagen aanvallers.
Op papier (wat er niet was) zag u wellicht een drietal middenvelders naast Mau, maar als u de namen leest, dan weet u wel beter: Thijmen linksmidden, Jurre centraal naast Mau en op rechts Arjan. Zet daarvoor Beau en Tim en je wist: dat wordt de dood of de gladiolen.
Blitzkrieg! Na twee minuten stuurde Beau met een pass door het hart Tim al richting vijandelijk doel. De keeper verzuimde uit te komen, waardoor de klassieke Cornetto de bal vanaf de zijkant keurig in de verre hoek schoot: 0-1.
Niet veel later – in de tussentijd was het voorste vijftal van Zondag 2 alweer zestien keer diep gegaan – , pareerde de Buitenboyse ballenpakker een schot van Tim, maar Thijmen, de fancy Cornetto, prikte het geloste leder maar tussen de palen: 0-2.
De wissels Martijn, Maarten en Erwin gingen er eens goed voor zitten, want dat werd alleen maar dichtnaaien de tweede helft. Dat zou je denken, maar Buitenboys had ook de Champions League gekeken en bleken een fan van PSG. De jonge gasten op de brommer in Almere draaiden en sprintten zichzelf in een Haags kwartiertje naar de 1-2, de 2-2 en de 3-2.
Dat was een vreemde gewaarwording, maar het verslag begon niet voor niets met een terugblik naar de eerste halve finales CL. Kennelijk toonde Zondag 2 in het brein van Mau ietwat te weinig aanvallende intenties en dus vervoegde hij zichzelf ook nog zijkant zestien voor een vrije trap. Deze sneed hij aan op het hoofd van Tim en diens kopbal verdween in de touwen: 3-3.
Enkele minuten later assisteerde Thijmen een pass op Beau en die bedacht zich geen moment: aanhalen met die handel en de bal streepte van 25 meter afstand in de rechterkruising: 3-4.
Nog enkele katachtige reflexen van Andor waren nodig (eentje onnodig, maar zag er wel leuk uit) om de rust met een voorsprong in te gaan.
Als we vooruitblikken naar de finale van de Champions League, dan zullen twee voetbalstijlen met elkaar in gevecht raken: nimmer aflatende aanvalsgolven versus verbeten verdedigingslinies. Wie gaat er winnen? De veldheer met het beste plan.
Mau had het beste plan. Hij durfde (of zijn wissels dwongen hem daartoe J) het aanvalsplan van het eerste bedrijf in de prullenbak te gooien en stuurde de Mannen van Simeone, Martijn en Maarten het veld in. Rechtsback en linkshalf – waar anders – maar steevast andere types dan Sjors en Thijmen. Mau ging er zelf uit, waardoor Arjan op mid-midden zijn aanvallende driften moest bedwingen en zijn oude stiel weer oppakken: tot hier en niet verder. Sjors verschoof naar linksachter (Willem ging wisselen) en de tank van Thijmen was ook leeg, wat toch opmerkelijk was voor beroepsmilitair, maar dat is een ander verhaal.
Al snel in de tweede helft moest ook de tot dan toe functioneel zijn voldoende halende (dat zit toch in de voornaam, vermoed ik) Sander V., de Vonk die nog een beetje moet groeien (vandaar dat hij na afloop nog een keertje extra mocht opscheppen uit de bak patat), het veld ruimen met een blessure, waardoor Mau zelf weer de regie in handen nam, als tweede laatste man.
En dat werkte als een tierelier. Marin speelde de eerste helft al een dijk van een pot (maar dan volgens de visie van Kompany), het tweede bedrijf bleek hij helemaal onpasseerbaar als rugdekking voor de rechterflank. Mau dekte op links in de rug Sjors en Maarten, en neutraliseerde de sporadisch doorsijpelende restjes Buitenboy. En anders was er altijd nog Andor.
Met Arjan in de grasmaaistand en Jurre, die zijn brommer telkens weer voor doorbrekende boys van buiten gooide, smoorde er in het midden ook ieder gevaar.
En dat er op rechts weinig te halen viel met Martijn en nog een stief kwartiertje Erwin was ook opgelegd pandoer voor de jonge gastheren, want Zondag 2 stond in de Atletico-modus.
Piep-piep parkeerden de bussen en miep-miep roadrunde Beau en Tim, die zich van niemand iets aantrokken en telkens weer volle bak naar voren sprintten op iedere bal die werd gelanceerd.
I love it when a plan comes together, zou Mau concluderen. Het Zondag 2-Team knalde met Kompany en sloot met Simeone.
14
