Nieuw elan, hoe kom je d’r an? Na een WK dat voor de liefhebber van aanvallend spektakel haar gelijk aantoonde, krabden een aantal bondsbonzen zich achter de oren. Het moest anders, maar het team laten aanvallen, dat is toch ook niet zomaar in twee keer trainen ingeslepen? Koeman had er de kracht niet meer voor, Van Dijk leek een makkelijk te passeren station en dan wordt Oranje schijtebroekerig uitgeschakeld door Marokko.
Xavi dus. Spaanse peper en culo, tiki-taka, we gaan het zien. Het ouwe spul moet toch eerst op en het nieuwe, dat moet haar waarde nog aantonen. En zo is het ook voor de kersverse manager van Zondag 2, de illustere sterrenstofstrooier van weleer, Fred. Met zijn verlengstuk in het veld (Mau) puzzelen zij zich vanaf donderdagavond een punthoofd om de alle spelers speeltijd en spelvreugde te bezorgen. En niet onbelangrijk: punten sprokkelen.
Na drie bekerwedstrijden en nul punten, werd ook de seizoensopener in Schalkwijk verloren. De gelijkmaker (1-1) na 55 minuten gaf de burger moed (en de variant met Heuzer (niet te verwarren met zijn broer Erwin) in de spits smaakte naar meer), maar daarna gingen de sluizen open (6-1).
Waar gaat het mis? De vraag voor iedere trainer. Zondag 2 bivakkeert op een kruispunt. Het nieuw spul is jong, snel en fit, maar ook druistig. De oude garde langzaam en stram, maar rustig aan de bal. Dus de bal snel naar voren, of achterin nog een keertje rond? Allebei stel ik zo voor, zoals Zondag 2 jarenlang twee gezichten kon tonen. Een resultaat tot de rust zeker stellen en na de thee op zoek naar de zege. Toen was Fred alleen genoeg, nu moet het met meerdere spelers. Nieuwe wijn en ouwe zakken.
Na de jaarlijkse fotosessie met Johan werd UVV ontvangen op het sportpark De Woerd. Sjors kon zichzelf al na drie minuten in het jaaroverzicht knallen, maar het vizier stond nog niet op scherp. Vijf maanden niet trainen gaat toch ten koste van iets.
Andor stond goed te keepen, Mau en Sander hadden de zaken achterin op orde, het middenveld met Marin en Roy liep op rolletjes en Lambert kopte een vrije trap van Roy bij de eerste paal binnen: 1-0. Vijf maanden doortrainen betaalt zich uit. Enkele minuten later was een speler in de dode hoek van Andor echter fataal en zijn doorspeelpass werd onderschept en eenvoudig binnengetikt: 1-1. Slaaptekort van een nieuwbakken vader.
Zondag 2 had de kansen, UVV de schoten. Tot aan de rust troffen beide teams geen doel, in de weg gestaan door prima keeperswerk. Tijdens de thee werd de 134-jarige tandem op links (Willem en Maarten) ingeruild voor wat fatbikes. Erwin en Imed (Isamat, of Henk) gingen voor wat opschudding zorgen. Dat lukte aardig, want enkele verbale opstootjes verder ging Tim goed door in de vijandelijke zestien en vond de vrijstaande Arjen. Deze bedacht zich geen moment en als een volleerd kruimeldief pikte hij zijn doelpuntje in de verre hoek mee: 2-1.
UVV lieten gaandeweg hun monden meer spreken dan hun voeten, en aangezien de meesten nogal balverliefd en schijnbewegend spel lieten zien, kunt u zich een voorstelling maken van hun woordenstroom. Zij mochten van geluk spreken dat de onverstoorbare Michel floot, want met een andere scheidsrechter waren de rapen al gaar geweest. De spreekwoordelijke rapen dan, geen echte rapen natuurlijk, dat snapt u ook wel, geen echte rapen die gaar waren.
De lol was er wel vanaf en Zondag 2 moest in het zicht van de haven voorkomen dat er niet nog averij werd opgelopen. Dat gebeurde niet en drie punten bleven bij FCD. Na afloop werden de kerverse vaders en moeders in het zonnetje gezet met hun aanwinsten Pleun en Luka en bleef het nog lang onrustig op FCD (maar dat lag aan Zondag 3).
